“Mam, je gezicht wordt vlak, laten we stoppen”

Door Kim van Haeften

Je ziet het niet. Ik zit bij je, in gesprek, ik ben er. Ik praat, denk en doe. Heel normaal. Wanneer het iets te lang duurt, begint vanaf mijn tenen het ongemak naar boven te borrelen. Ik wil weg is dan het enige dat ik denk. Weg naar mijn kamer, mijn bed. ‘Ik ga even liggen’ is een zin die ik nu al wel , honderden keren heb gezegd. In bed en eens per dag mediteren. Bij mijn gevoel komen. Opknappen. Best lastig dat dan meestal de tranen komen. Dat mijn gevoel bestaat uit verdriet.

En dan opgekrikt ergens heen. Met zoons. Een uitstap naar 2 winkels. Vooraf al bedacht wat te kopen. Mijn jongste drukt me op het hart vooral te blijven voelen wat lukt. De oudste houdt mijn hand vast. Na winkel 1 kijkt hij me van opzij aan. “Mam, het gaat niet hè”. Even twijfelend of ik zal jokken vervolgt hij: ” Ik zie het, zeg maar niks. Je gezicht wordt dan zo vlak. Je kijkt in het niks”. Thuiskomen, mijn lief kijkt, knikt en zegt: “ Ga maar.” Waarop ik wederom plof in mijn bed. Geïrriteerd, alsof ik een verzorger nodig heb. Dankbaar, omdat er zorgvuldig voor me gezorgd wordt.

“Mam, we kijken nooit meer samen Netflix”. Ik spaar om dat te doen. Of ik doe alsof. Dan lig ik op de bank en kijk naar mijn kind. Sowieso mooier dan alle Netflix series bij elkaar. Niet altijd. Ik zeg ook nee. Best goed geoefend en vaak al zonder schuldgevoel. Dat werkt opluchtend, lichter en mijn jongens missen er niks om.

Je ziet het niet. Ik gelukkig soms ook niet. Dan is het gewoon. Gewoon hoe ik doe. Soms voel ik me dan zelfs gewoon. Met lucht in mijn hoofd. Plannen makend. En dan doe ik dat ook. En dan zie ik het zelf niet maar mijn man wel. ‘Schat, kalm aan, je weet hoe het straks gaat’. Zij zien het. Zien mij. Hoe fijn en ook hoe lastig. Even sjoemelen zit er niet meer echt bij. Ik let op. Ik leef mijn leven en leer. Ik ben in beeld.

Ik krijg mijn leven steeds meer in beeld en ook dat ik geniet. Geniet van het moment en van zijn in de tuin. Geniet van samen met vrienden. Kei Hard lachen. Geniet van fijne gesprekken. Diepe gesprekken, wandelingen, natuur, mediteren, yoga en sporten. De heerlijke maaltijden van mijn man. Lekker gemaakte lunches. Een fijn huis. Een lichaam waarvoor gezorgd wordt, vanuit liefde. Dat zelfs aangeeft wanneer het iets nodig heeft.


KIM VAN HAEFTEN

Ik vloog, door het leven en in oktober 2018 vloog ik van mijn fiets. Nu schrijf ik even niet over mooie pedagogische momenten maar over leven met hersenletsel. Een leven met groei, een andere blik, complexiteit, verbinding, inspiratie en ruimte.

Wil je meer blogs lezen van Kim

Kim van Haeften